Gilles Luquet
Gilles Luquet
Gilles Luquet foi catedrático de lingüística hispánica na universidade de Limoges. Desde 1993 é Catedrático de lingüística hispánica na Universidade da Sorbona Nueva - París III. É, ademais, director en dita universidade dos grupos de investigación: o GERLHIS (Groupe d'Etudes et de Recherches en Linguistique Hispanique) e o Equipo de Investigación EA 170 « Lenguas románicas».
As súas liñas de investigación son dentro da lingüística española: a lingüística do significante, a historia dos sistemas e, en especial, a teoría e historia do verbo.
Entre as súas publicacións máis recentes destacan libros como Regards sur la syntaxe historique des langues romanes (Actes du colloque organisé à l'université de la Sorbonne Nouvelle le 23 janvier 1998), , Le signifié de langue en espagnol : méthodes d'approche (Actes des journées d'étude organisées par le GERLHIS à l'Université de la Sorbonne Nouvelle les 18 et 19 mars 2005), La recherche en langues romanes : théories et applications (Actes du colloque international organisé par l'EA 170 à l'Université de la Sorbonne Nouvelle les 29 et 30 juin 2007) e Morphologie et syntaxe de l'espagnol : méthodes d'approche (Actes des journées d'études internationales organisées par le GERLHIS à l'Université de la Sorbonne Nouvelle les 14 et 15 mars 2008, de próxima aparición. Entre os seus artigos e comunicacións máis recentes poden sinalarse: « Del origen de una equivalencia expresiva de tres términos : hubiera cantado, hubiese cantado, habría cantado », « De la répartition des trois radicaux du verbe ir entre les formes de la conjugaison espagnole », « A propos de los otros, los demás et de tout le reste », « La conjugaison de l'espagnol ser : lecture de quelques irrégularités, de próxima aparición en las Actas del coloquio Morphologie et syntaxe de l'espagnol : méthodes d'approche, « La concordance des temps ? Soit. Mais des temps de quels modes ? », « La grammaticalisation d'un signe implique-t-elle nécessairement sa désémantisation ? Remarques au sujet de la description du marqueur espagnol bueno et de son équivalent français (bon) », Actas del 5th International Contrastive Linguistic Conference, Leuven (Bélgica, 7-9 de julio de 2008). Impartiu conferencias en varias universidades de cidades europeas como Barcelona, Lviv, París, Lodz e Rennes
TRAXECTORIA INVESTIGADORA
Como discípulo de Mauricio Molho, adoptei primeiro, na miña traxectoria investigadora, os principios descriptivos sentados por Gustave Guillaume na súa descripción dos idiomas. Mi Systématique historique du mode subjonctif espagnol, por exemplo (París, Klincksieck, 1988), é un traballo de inspiración abertamente guillaumiana. Na miña maneira de concebir a miña actividade de investigador influíron posteriormente os traballos do grupo MoLaChe (Mauricio Molho, Michel Launay e Jean-Claude Chevalier). Empecei, como eles, a privilexiar a observación dos significantes, o cal levoume a adoptar, na miña tarefa, outro posicionamento teórico que o que me caracterizara ata entón. Os meus traballos actuais, articuúanse así en torno á problemática da relación significante / significado. ¿Que podería ser unha gramática da lingua española baseada nunha auténtica « lectura » do significante? É unha pregunta á que intento contestar, por exemplo, en La teoría de los modos en la descripción del verbo español : un nuevo planteamiento (Madrid, Arco / Libros 2004).